Een punt met twee gezichten
Zaterdag 16 mei 2026
Na drie wedstrijden stond Luno op vier punten. Een prima resultaat. Handhaving was immers het eerste doel van deze competitie.
Deze zaterdag stond de laatste thuiswedstrijd van het seizoen op het programma, tegen Sporting Badhoevedorp. De opdracht was duidelijk:
winst of gelijkspel = veilig.
Het was fris op sportpark Rapijnen, maar gelukkig bleef het droog. Dat scheelde alweer een hoop natte trainingspakken en chagrijnige reservebankgezichten.
Luno begon zoals wel vaker sterk aan de wedstrijd. Vanaf het eerste fluitsignaal werd het initiatief genomen en eigenlijk gedurende de hele eerste helft stond er constant een voorsprong van minimaal twee doelpunten op het bord.
Er werden mooie aanvallen uitgespeeld en vooral Marnic en Job waren productief in beide vakken.
Ruststand: 11-9
Maar iedereen wist:
we zijn er nog niet.
Nog dertig minuten te gaan, en Badhoevedorp zou ongetwijfeld nog een keer gaan aanzetten.
De tweede helft begon eigenlijk precies zoals de eerste geëindigd was.
Luno bleef aan de goede kant van de score en Sporting Badhoevedorp bleef in de achtervolging. Het verschil bleef klein, maar Luno hield controle over de wedstrijd.
Badhoevedorp kwam toch langszij.
Luno kreeg meer moeite met scoren.
Voorsprong. Gelijk. Weer voorsprong. Weer gelijk.
Eindstand: 17-17
Direct na afloop hing er een soort begrafenisstemming rond het veld. En ergens is dat logisch. Als je bijna de hele wedstrijd voorstaat, voelt een gelijkspel als puntenverlies.
Tijdens het schrijven van dit verslag dacht ik na over een titel, mijn eerste gedachte was:
“Luno laat onnodig punt liggen.”
Maar eigenlijk klopt dat helemaal niet. Want als je anderhalve maand geleden had gevraagd of deze ploeg tevreden zou zijn met vijf punten uit vier wedstrijden, dan had iedereen daar direct voor getekend. Het is toch best grappig hoe dat werkt in de sport, dat je na twee winstpartijen plots niet meer tevreden kan zijn met een bevochten gelijkspel.
Maarrrrr, Luno heeft zich op eigen kracht gehandhaafd en dit met nog twee wedstrijden voor de boeg.
Met deze twee uitwedstrijden te gaan (tegen DKV Victoria en Furore) is Luno veilig en mag het vooral nog laten zien waarom deze ploeg thuishoort in de tweede klasse.
En als interim-trainer kijk ik dan toch vooral met tevredenheid terug op wat deze groep de afgelopen weken heeft laten zien: Niet perfect (behalve Rick). Soms chaotisch. Af en toe bloeddruk verhogend. Maar wel met strijd, ontwikkeling en resultaat.
En uiteindelijk draait het daar ook gewoon om.
Nu een rustige week, volle focus op het DES-weekend. En hierna het vizier op DKV.
